Γλώσσα:
Home arrow Τομείς δράσης arrow Μέση Ανατολή, Αραβικός Κόσμος arrow - Αναζήτηση άρθρου arrow Δράσεις - Προγράμματα Not Published arrow Κατάλογος δημοσιευμάτων στο περιοδικό της ΕΕΔΔΑ "Διεθνής Αλληλεγγύη" 1995 - 2010.
Κατάλογος δημοσιευμάτων στο περιοδικό της ΕΕΔΔΑ "Διεθνής Αλληλεγγύη" 1995 - 2010.

 


«Εθνική Επιτροπή ενάντια στο ρατσισμό. Παίζει το ρόλο της;», Γεν. – Μάρ. 1995. Άρθρο αναφορικά με την Εθνική Επιτροπή ενάντια στο Ρατσισμό, την Ξενοφοβία και τη μη Ανοχή και την κυβερνητική πολιτική που αποκλείει συγκεκριμένες ομάδες επικαλούμενη «εθνικούς λόγους». 

 

«Απαρτχάιντ στα Άνω Λιόσια. Οι τσιγγάνοι πρέπει να εξοντωθούν», Οκτ. – Δεκ. 1995. Με ένθετο σημείωμα για την εξέγερση στις φυλακές Κορυδαλλού και τους αιμοδιψείς Αλβανούς...

«Συνθήκη Σένγκεν. Από τα δημοκρατικά δικαιώματα στο δικαίωμα παρακολούθησης», Απρ. – Ιούν. 1995. Ανάλυση για τη διεκδίκηση, αντίσταση, αμφισβήτηση, για την προστασία και την ενίσχυση της δημοκρατικής αλληλεγγύης και για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα για όλους.

Συγκέντρωση στη Νίκαια το 2011

«Ήταν αγώνας ενάντια στο ρατσισμό;», Ιουλ. – Σεπτ. 1995. Κριτική της εκστρατείας νέων κατά του ρατσισμού στα πλαίσια της 3χρονης εκστρατείας του Συμβουλίου της Ευρώπης ενάντια στο ρατσισμό, την ξενοφοβία, τον αντισημιτισμό και τη μη ανοχή (3 – 17 Ιουλίου 1995).


«Ας μην αφήσουμε την οικονομία και την αγορά ν’ αποφασίζουν στη θέση μας», Ιουλ. – Σεπτ. 1995.
Απόσπασμα από ανακοίνωση του Κινήματος κατά του Ρατσισμού και για τη Φιλία μεταξύ των Λαών, Γαλλία.


«Το τρομακτικό πρόσωπο της φτώχειας», Ιουλ. – Σεπ. 1995.


«Πρόσφυγες & Μετανάστες. Οι σύγχρονοι αποδιοπομπαίοι τράγοι», Ιαν. – Μαρ. 1996.


«Οι ‘χωρίς χαρτιά’ στη Γαλλία», Ιουλ. - Σεπ. 1996.


«Το εργατικό κίνημα να ηγηθεί του αντιρατσιστικού αγώνα», Ιουλ. – Σεπ. 1996


«Το Μεσογειακό μας Πρόγραμμα συνεχίζεται...», Απρ. – Ιουλ. 1996.
  Αποσπάσματα από τις δύο πρώτες ημερίδες στο πλαίσιο του προγράμματος ευαισθητοποίησης της ελληνικής κοινής γνώμης: «Κοινωνική και Οικονομική Ανάπτυξη Κοινό μέλλον για όλους τους λαούς της Μεσογείου». Η πρώτη ημερίδα είχε θέμα «Μεσογειακές Χώρες: Εξωτερικό χρέος και ανάπτυξη. Προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και όροι της Παγκόσμιας Τράπεζας» και η δεύτερη: «Μεσογειακές Χώρες: Ανεργία και μαζική μετανάστευση. Έξαρση του ισλαμικού φανατισμού στο Νότο και του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στο Βορρά».

«Οι μετανάστες δεν είναι πρόβλημα, έχουν προβλήματα!», Απρ. – Ιουν. 1996.


«Το Μεσογειακό μας Πρόγραμμα συνεχίζεται...», Οκτ. – Δεκ. 1996.
  Αποσπάσματα ομιλιών από την ημερίδα με ειδικό θέμα: «Ο Ρόλος των Γυναικών της Μεσογείου στην Ανάπτυξη»


«Νομιμοποίηση των μεταναστών τώρα», Ιαν. – Μαρ. 1997.
Κριτική για τα προωθούμενα Προεδρικά Διατάγματα που μόνο στη νομιμοποίηση των μεταναστών δεν στοχεύουν. Λόγοι για τους οποίους η ΕΕΔΔΑ είναι ριζικά αντίθετη.


«Τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι αξίες έχουν χρώμα – πατρίδα – θρησκεία;», Απρ. – Ιουν. 1997.
Σχολιασμός διημερίδας των ΓΣΕΕ, ΕΕΔΔΑ, Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, Ένωσης Φιλιππινέζων Μεταναστών στην Ελλάδα KASAPI, Παναφρικανικός Σύνδεσμος Ελλάδας. 


«Σχολείο Αναπτυξιακής και Αντιρατσιστικής Εκπαίδευσης», Ιουλ. – Σεπ. 1997.
Σχόλιο για το ολιγοήμερο θερινό σχολείο αναπτυξιακής εκπαίδευσης που διοργάνωσε το NGDO EU – Laison Committee. Επίσης ένθετο για το 2ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.


«3η Αντιρατσιστική Συνάντηση», Ιουλ. - Σεπ. 1997.
Σχόλιο για τη συνάντηση οργανώσεων από την Ευρώπη με θέμα το ρατσισμό.


«1997: Έτος κατά του Ρατσισμού;!», Ιουλ. - Σεπ. 1997.


«Ανεπιθύμητοι οι Κούρδοι πρόσφυγες στην Ευρώπη», Οκτ. – Δεκ. 1997
. Κάλεσμα της ΕΕΔΔΑ να δυναμώσει ο ελληνικός λαός τη συμπαράσταση και αλληλεγγύη του στο δοκιμαζόμενο από την πολιτική των τουρκικών κυβερνήσεων λαό του Κουρδιστάν (9.1.1998). Στο ίδιο: «Σύσκεψη συνδικαλιστικών οργανώσεων για αλληλεγγύη στους Κούρδους πρόσφυγες».


«Η ταλαιπωρία των μεταναστών συνεχίζεται...», Οκτ. – Δεκ. 1998.
Άρθρο για την εφαρμογή των Προεδρικών Διαταγμάτων, που αφορούν στην καταγραφή και νομιμοποίηση των μεταναστών στη χώρα μας και την επιβεβαίωση των προβλέψεων για μη πραγματική νομιμοποίηση αλλά για ομηρία.


«Μετανάστες και πράσινη κάρτα», Απρ. – Ιουν. 1998.
Ανάλυση της εφαρμογής των Προεδρικών Διαταγμάτων που ουσιαστικά καταγράφει τους αλλοδαπούς στα πλαίσια της συνθήκης Σένγκεν και την μετατροπή τους σε έρμαιο του κρατικού μηχανισμού και μιας σειράς επιτηδείων. Παράλληλα ξεκίνησε στα ΜΜΕ καμπάνια δημιουργίας αρνητικής ψυχολογίας ενάντια στους μετανάστες. 


«Γενική συνέλευση του Φόρουμ Κοινωνικών Οργανώσεων και Νεολαίας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. «’Όλοι διαφορετικοί όλοι ίσοι»», Ιαν. – Μαρ. 1998.


«Συνάντηση φορέων και οργανώσεων για τους Κούρδους πρόσφυγες», Ιαν. – Μαρ. 1998.
Παρουσίαση πρωτοβουλίας συνεργασίας με μαζικούς φορείς και συνδικαλιστικές οργανώσεις για την άσκηση πίεσης στους αρμόδιους φορείς για το θέμα των προσφύγων.


«Όχι στα φαινόμενα ρατσιστικής υστερίας», Ιαν. – Μαρ. 1998.
Ανάλυση με ειδική αναφορά στους Αλβανούς μετανάστες και την ενορχηστρωμένη προβολή της εγκληματικότητας με στόχο να στραφούν οι έλληνες εργαζόμενοι ενάντια στους «ξένους», μακριά από τη ρίζα των προβλημάτων τους και της ελληνικής κοινωνίας.


«Καθοδηγούμενες εκστρατείες ξενοφοβίας», Απρ. – Ιουν. 1999.
Εκ νέου ανάλυση της «αλφανοφοβίας». Επιχείρηση ταύτισης των Αλβανών μεταναστών στη συνείδηση του κόσμου με τους μισθοφόρους του ΝΑΤΟ και τις δυνάμεις της ΕΕ που συμμετέχουν στις δυνάμεις του UCK, ή με την αλβανική κυβέρνηση ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι αντιδράσεις για τις μαζικές απελάσεις. Εκμετάλλευση της δικαιολογημένης αγανάκτησης για τη στάση της αλβανικής κυβέρνησης – μαριονέτας των ΗΠΑ και θρασύτατη πρόκληση αυτή η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης που πρόσφερε γη και ύδωρ στους εγκληματίες του ΝΑΤΟ για το βρώμικο πόλεμό τους ενάντια στη Γιουγκοσλαβία.

«Τμήμα ρατσισμού της ΕΕΔΔΑ». ..... 1999. Ιστορικό της ίδρυσης του τμήματος της ΕΕΔΔΑ, πρωτοβουλίες και συμμετοχή σε πλατφόρμες, συνδιασκέψεις κ.α.. Σκοποί και επιδιώξεις από τη δράση αυτή.


«Τμήμα ενάντια στο ρατσισμό. Επιχείρηση σκούπα στης αστυνομίας σε βάρος των Κούρδων προσφύγων που βρίσκονται στην πλατεία Κουμουνδούρου...», Ιαν. – Μαρ. 1999.
Παρουσίαση των εξελίξεων εγκατάστασης των Κούρδων προσφύγων στο Όρος Πατέρα, σε εγκαταλελειμμένη στρατιωτική βάση που δεν πληρεί στοιχειώδεις προϋποθέσεις. Το αίτημα για τη χορήγηση πολιτικού ασύλου.


«Χαστούκι στην Τουρκία. Δικαιώνονται οι πρόσφυγες», Οκτ. – Δεκ. 2000. Σύνοψη για τις καταγγελίες – προσφυγές στον Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) μετά τη σύμβαση που υπέγραψε η Τουρκία στις 22.1.1990 στα πλαίσια της στρατηγικής της για ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Ιστορικό που δημιουργεί η απόφαση για τη Λοϊζίδου και την ιδιοκτησία της στην κατεχόμενη Κύπρο.


«Πιο αντιδραστικό το νέο νομοσχέδιο. Νέο καθεστώς δουλείας για τους ξένους εργαζόμενους στην Ελλάδα», Οκτ. – Δεκ. 2000.
Κριτική ανάλυση του υπό ψήφιση νόμου με σημαντικότερα σημεία: Θεσμοθέτηση της αυθαιρεσία των αρχών αφού η άρνηση θεώρησης της εισόδου δεν είναι υποχρεωτικό να αιτιολογηθεί από τον Πρόξενο. Η γνωμοδότηση της Επιτροπής Μετανάστευσης για την χορήγηση ή ανανέωση της άδειας παραμονής βασίζεται, ανάμεσα σε άλλα, και στην εν γένει προσωπικότητα του αλλοδαπού. Για την ανανέωση ή την έκδοση της άδειας παραμονής απαιτείται σύναψη σύμβασης εργασίας με συγκεκριμένο εργοδότη (ενδεχόμενη απόλυση για διάφορους λόγους έχει άμεση συνέπεια την απέλαση). Τίθενται απαγορευτικές ρυθμίσεις για την οικογενειακή επανένωση (π.χ. ο μετανάστης πρέπει να ζει τουλάχιστον 2 χρόνια στην Ελλάδα και να αποδείξει πως έχει την οικονομική δυνατότητα να συντηρεί την οικογένεια). Ο νόμος απαιτεί από τις διοικήσεις των νοσηλευτικών ιδρυμάτων την άρνηση παροχής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε μη  «νόμιμους» μετανάστες και κατάδοση στην αστυνομία. Καμία πρόβλεψη δεν υπάρχει για τους εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες που βρίσκονται ήδη στη χώρα. Εν τέλει ο νόμος είναι πλήρως εναρμονισμένος με τις επιταγές της ΕΕ και εξασφαλίζει για το ελληνικό εργοδοτικό κεφάλαιο φτηνά εργατικά χέρια, που δεν θα διεκδικούν και δεν θα συνδικαλίζονται.

 «21 Μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα ενάντια στο ρατσισμό», Ιαν. – Μαρ. 2001. Ανάμεσα σε άλλα περιλαμβάνεται στατιστική ανάλυση του μεταναστευτικού ζητήματος στην Ελλάδα. Ανάγκη η οργάνωση των μεταναστών με τη δημιουργία μεταναστευτικών κοινοτήτων και η ένταξη τους στα συνδικάτα, πράγμα που πρέπει να αποτελέσει κεντρικό άξονα στη δουλειά των συνδικάτων και των μεταναστών.


«Μετανάστες. Νομιμοποίηση ή Προσωρινότητα. Ομηρία και Άγρια Εκμετάλλευση», Απρ. – Ιουν. 2001.
Αναλυτική παρουσίαση των αποτελεσμάτων του διμήνου της διαδικασίας νομιμοποίησης των μεταναστών.


«Μετανάστες. Η ταλαιπωρία συνεχίζεται...», Οκτ. – Δεκ. 2001.
Εξελίξεις και εκτιμήσεις για το νόμο 2910/2001


«Ευρωμεσογειακή συνάντηση στην Τεργέστη», Ιαν. – Φεβ. 2002.
Συνοπτικό σημείωμα για τη συνάντηση σχετικά με την εξέταση των δυνατοτήτων μιας κοινής στρατηγικής για τα ζητήματα της μετανάστευσης και την παροχή ασύλου στις 27 χώρες της Ευρωμεσογειακής Συνεργασίας (Διακήρυξη της Βαρκελώνης). Στόχος της παρέμβασης της ΕΕΔΔΑ, που είναι μέλος του Ευρωμεσογειακού Δικτύου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (EMHRN) από την ίδρυση του το 1997, και δράσεις ενημέρωσης στη χώρα μας για τη συνάντηση αυτή.


«Μετανάστες στην Ελλάδα», Απρ. – Ιουν. 2002.
Αναλυτική παρουσίαση της τρέχουσας κατάστασης. Ένθετο για την ανησυχία για τις σοβαρές και συνεχείς παραβιάσεις των δικαιωμάτων χιλιάδων ξένων στην Ελλάδα, που εκφράστηκε κατά την 5η Γενική Συνέλευση του EMHRΝ στην Αθήνα. Ένθετο για τους πολιτικούς πρόσφυγες και την αναλογία χορήγησης πολιτικού ασύλου που στην Ελλάδα την τελευταία 8ετία κυμαίνεται  από 2 – 4,5%.


«Ευρωπαϊκή ένωση και μετανάστες: Η σημασία της ελληνική προεδρίας», Ιουλ. – Σεπ. 2002.  
Η Ελλάδα αναλαμβάνει το 1ο εξάμηνο του 2003 την προεδρία της Ευρωπαϊκής ένωσης και, ανάμεσα στα θέματα που έχει δεσμευτεί να προωθήσεθ, είναι και η υλοποιήση των αποφάσεων του Τάμπερε. Το 1999, στο Τάμπερε της Φιλανδίας το Συμβούλιο Κορυφής της Ευρωπαϊκής ένωσης ενέκρινε πρόγραμμα δράσης «για τη δημιουργίας ενός χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης στην Ευρωπαϊκή Ένωση». Στα πλαίσια αυτά, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Σεβίλλης (Ιούνιος 2002) υπενθύμισε στις μετέχουσες χώρες της ΕΕ «την ανάγκη ανάπτυξης μιας κοινής πολιτικής σχετικά με τα θέματα του ασύλου και της μετανάστευσης, θέματα διακριτά, αλλά κοινά συνδεδεμένα». Κατά την άποψη μας η ΕΕ εκτίμησε, ότι για τα προσεχή 20 – 30 χρόνια οι χώρες μέλη της θα έχουν ανάγκη από τους μετανάστες, λόγω υπογεννητικότητας και απροθυμίας των κοινωνιών να κάνουν τις «δευτερεύουσες» δουλειές, χειρωνακτικού κυρίως χαρακτήρα, οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι. Με αφετηρία λοιπόν τη διαπίστωση ότι «χρειαζόμαστε τους μετανάστες», η ΕΕ θα επιχειρήσει να βάλει σε ενιαία βάση για όλες τις χώρες – μέλη, τις πολιτικές που αφορούν την μετανάστευση και την παροχή ασύλου. Αυτό σημαίνει ότι θα επιχειρήσει να υψώσει εξωτερικά τείχη, για να εμποδίσει την ανεξέλεγκτη είσοδο των μεταναστών και προσφύγων στην ΕΕ, χρησιμοποιώντας την Ευρωπαϊκή Αστυνομία Συνόρων, που θα δημιουργηθεί στο προσεχές μέλλον. Θα πρέπει να κινηθούμε άμεσα παρεμβαίνοντας σε επίπεδο ελληνικό και ευρωπαϊκό πάνω στους εξής άξονες: (α) Επιμονή στο αίτημα για πλήρη νομιμοποιήση, ισοτιμία και ισονομία όλων των μεταναστών χωρίς εξαίρεση, (β) άρνηση κάθε ιδέας για δημιουργία μιας Ευρώπης – φρούριου, (γ) ενίσχυση των ίδιων των μεταναστών για να δημιουργήσουν τις δικές τους κοινότητες, όπου θα αγωνίζονται και θα δρουν μαζί μας (ΜΚΟ κ.λ.π.) για τα δικαιώματα τους, (δ) οργάνωση των μεταναστών στα σωματεία και τους φορείς, για κοινή δράση γιατί τα προβλήματα είναι ίδια, (ε) προβολή των αιτιών που προκαλούν τα ρεύματα μεταναστών και προσφύγων και επισήμανστη των ευθυνών της ίδια της ΕΕ και της Δύσης σ’ ότι αφορά τα αίτια που κάνουν τους ανθρώπους να φεύγουν από τις εστίες τους.

Ανώνυμα μνήματα στον Έβρο (από παρουσίαση του FRA το 2011 στο Ελληνικό Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών)

«Ρατσισμός – Ξενοφοβία. Υπερεθνικισμός στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης», Οκτ. – Δεκ. 2003.  Σύμμαχος και τροφοδότης των φαινομένων αυτών η βαθιά και παρατεταμένη κρίση, η ανατροπή των σοσιαλιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη και η διάλυση της ΕΣΣΔ, η αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική του διευθυντηρίου της Ε.Ε. και των υποταγμένων σε αυτό εθνικών κυβερνήσεων, η ύπαρξη 20 εκ. ανέργων και πάνω από 50 εκ. ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας στις χώρες της Ε.Ε.. Από το 2000 άρχισε να εκδηλώνεται στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ισπανία, τη Σουηδία και τη Μεγάλη Βρετανία μεγάλη έξαρση ρατσιστικής βίας, απειλές και εκφοβισμοί.  Το πλέον ανησυχητικό ήταν η δράση των νεοναζιστών και ακροδεξιών εξτρεμιστών καθώς το 2000, τα ρατσιστικά εγκλήματα που διέπραξαν αυξήθηκαν στη Φιλανδία, τη Γερμανία, την Ισπανία και τη Σουηδία με σοβαρότερα και πιο βίαια στη Φιλανδία και τη Σουηδία. Οι συνθήκες και η μεταχείριση των μεταναστών, ειδικότερα αυτών που δεν έχουν άδεια παραμονής, στην αγορά εργασίας και στη στέγαση θεωρούνται απάνθρωπες από οργανώσεις που ασχολούνται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, με πρώτες στη λίστα την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ισπανία. Με το πρόσχημα ότι επισήμως δεν «υπάρχουν» δεν έχουν δικαίωμα στην κοινωνική πρόνοια, αποκλείονται ακόμη και από στοιχειώδη υγειονομική περίθαλψη – ενώ και σε αυτόν τον τομέα η Ελλάδα βρίσκεται στην πρώτη θέση μαζί με την Ιταλία και την Ισπανία. Υπαινιγμοί των μέσων μαζικής επικοινωνίας (οικονομικές ανάγκες, πολιτισμική διαφορά, ασφάλεια και απειλές για την υγεία) και απουσία της φωνής των οργανωμένων μεταναστών. Χρέος των μεταναστών να οργανωθούν σε μεταναστευτικές κοινότητες και τα συνδικάτα που έχουν ταξικό, αγωνιστικό προσανατολισμό.

«Ανακοίνωση – Κάλεσμα  της Συντονιστικής Επιτροπής Μεταναστευτικών Συλλόγων Κοινοτήτων και Ενώσεων Ελλάδας», Οκτ. – Δεκ. 2003. Η κυβέρνηση εφαρμόζει κατά γράμμα της ευρωπαϊκές  οδηγίες ακολουθώντας μία αντιμεταναστευτική πολιτική, θεωρώντας ότι οι μετανάστες είναι εργαζόμενοι Γ’ κατηγορίας. Αυτό απέδειξαν οι τέσσερις τροποποιήσεις μέσα σε διάστημα δυόμισι χρόνων από την ψήφιση του Ν. 2910/01 που αφορά την είσοδο και παραμονή των αλλοδαπών, χωρίς όμως να καταργήσει εκείνες τις διατάξεις που αφορούν τη νομιμοποίηση μας. Ο δε εμπαιγμός με την ασφαλιστική κάλυψη των μεταναστών σαν προϋπόθεση ανανέωσης της Άδειας Εργασίας και Παραμονής ξεπέρασε κάθε όριο. Υποκριτικά το υπουργείο Εργασίας προσπαθούσε με έξι εγκυκλίους να ερμηνεύσει πόσα ένσημα  χρειάζονται κάθε φορά καταλήγοντας σε διαφορετικά νούμερα. Σύμφωνα με το υπουργείο τα γραφεία εργασίας έκαναν τα εξής λάθη, τα οποία άφησαν χιλιάδες μετανάστες χωρίς άδεια εργασίας: (1) Δεν έπαιρναν τα δικαιολογητικά εάν δεν ήταν πλήρη, παρόλο που ήταν υποχρεωμένοι,  και όταν συμπλήρωναν τα χαρτιά και τα κατέθεταν τους έλεγαν πως είναι εκπρόθεσμοι, (2) Ζητούσαν από τους αλλοδαπούς ένσημα δύο επόμενων μηνών. Όταν πήγαιναν μετά από τρεις μήνες με τα υπόλοιπα ένσημα τους έλεγαν ότι είναι εκπρόθεσμοι.  Το υπουργείο Εργασίας ρίχνει την ευθύνη στα Γραφεία Εργασίας ισχυριζόμενο ότι σε καμία εγκύκλιο δεν αναφέρεται ο αριθμός των ενσήμων. Όμως στην τελευταία εγκύκλιο αναφέρεται ρητά ότι οι αλλοδαποί που επιθυμούν να ανανεώσουν την άδεια εργασίας τους πρέπει να αποδείξουν ότι έχουν τόσες ημέρες ασφάλισης όσες αντιστοιχούν στη χρονική διάρκεια της άδειας εργασίας τους. Η άδεια εργασίας ισχύει για ένα έτος, δηλαδή απαιτούνται 300 ένσημα, ή 25 ένσημα για κάθε μήνα. Να σταματήσει ο εμπαιγμός, να πουν ανοιχτά ότι δεν μας θέλουν νόμιμους, αλλά υπό καθεστώς  ομηρίας, παράνομους για μαύρη εργασία γιατί έτσι απαιτούν οι εργοδότες. Κάλεσμα σε όλους τους μετανάστες και έλληνες σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Ομόνοια και πορεία στη Βουλή απαιτώντας: Την κατάργηση των διατάξεων που εμποδίζουν τη νομιμοποίηση. Απλοποίηση των διαδικασιών. Ενιαίο φορέα χορήγησης Άδειας Παραμονής και Εργασίας. Η σύμβαση εργασίας και τα ένσημα να αποτελούν δικαίωμα των μεταναστών και υποχρέωση των εργοδοτών (να διώκονται οι παραβάτες), χωρίς να αποτελούν προϋπόθεση για την ανανέωση της Άδειας Εργασίας και Παραμονής. Νομιμοποίηση χωρίς προϋποθέσεις όλων των μεταναστών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Να καταργηθεί το παράβολό των 150 ευρώ. Να δοθεί πολιτικό άσυλο σε όλους όσοι προέρχονται από εμπόλεμες περιοχές και κινδυνεύει η ζωή τους σε περίπτωση απέλασης.

«Πολιτικοί πρόσφυγες. Μία συνομιλία με εκπρόσωπο των τούρκων πολιτικών προσφύγων», Απρ. – Ιουν. 2003. Η Emine Ozcan, πολιτικός πρόσφυγας από την Τουρκία, ανέφερε σε συνέντευξη που διεξήχθη στα γραφεία της ΕΕΔΔΑ πως όταν ήταν στην Κωνσταντινούπολη κινδύνευε καθημερινά η ζωή τους λόγω του αντικαθεστωτικού τους αγώνα. Περνούσαν από δικαστήρια, φυλακίζονταν, τους βασάνιζαν μέσα στα κελιά, πολλούς τους έχουν δολοφονήσει στις φυλακές. Έτσι αναγκάστηκαν να φύγουν. Τα δικαστήρια δεν έχουν τελειωμό, όπως και οι σκοτωμοί. Πέρυσι σε αστυνομικό τμήμα της Κων/λης δολοφονήθηκε ένας σύντροφος τους. Η οικογένεια του, στηριζόμενη από το TAYAD (Επιτροπή συγγενών πολιτικών κρατουμένων στην Τουρκία) υπέβαλε μήνυση. Η δίκη συνεχίζεται και αντιπροσωπεία ελλήνων συνδικαλιστών πήγε εκεί για συμπαράσταση. Τα δικαστήρια δεν έχουν τελειωμό. Όπως και οι σκοτωμοί. Το 2001 δολοφονήθηκαν από την αστυνομία τέσσερα άτομα στη συνοικία Kucuc Armutlu, όπου συνεχίζεται ως σήμερα η απεργία πείνας. Τώρα γίνεται δίκη όχι εναντίον των δολοφόνων αστυνομικών, αλλά κατά εκείνων που αντιστάθηκαν, όταν αστυνομικοί εισέβαλαν στη γειτονιά τους και βιαιοπράγησαν μέσα σε σπίτια, σκοτώνοντας χωρίς έλεγχο. Το μεγάλο πρόβλημα με την Ελλάδα είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει πάψει από το 1999 να δίνει πολιτικό άσυλο. Το 2002 μόνο το 0,4% όσων έκαναν αίτηση το πήραν και 200 - 300 συναγωνιστές τους είναι με προσωρινή άδεια παραμονής, που ανανεώνεται κάθε έξι μήνες. Το τελευταίο διάστημα οι συνοροφρουροί στέλνουν μαζικά πίσω όσους θέλουν για πολιτικούς λόγους να μπουν στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι φίλοι μας έρχονται εδώ με σοβαρά προβλήματα υγείας από τις συνθήκες στα κελιά και τα βασανιστήρια, δεν μπορούν να δουλέψουν κ.α.. Τρομερό είναι το τμήμα Αλλοδαπών της Ασφάλειας στον Κολωνό όπου δεν υπάρχει καμία οργάνωση...

«Με τα μάτια ενός μετανάστη», Απρ. – Ιουν. 2003. Ανακοίνωση της Ένωσης Εργαζομένων Μπαγκλαντές  Ελλάδας. Σημαντικές διαπιστώσεις στην ανακοίνωση είναι ότι οι μετανάστες δουλεύουν σε πολύ σκληρές συνθήκες (τα ωράρια είναι πέρα από τα προβλεπόμενα) και σε καθεστώς παρανομίας (χωρίς ένσημα). Ότι η εργοδοτική συμπεριφορά συχνά είναι απαράδεκτη, αυταρχική, με μόνιμη την απειλή της απόλυσης. Η αναζήτηση στέγης είναι ιδιαίτερα δύσκολη (π.χ. ο νόμος προβλέπει ποινές στους ιδιοκτήτες που νοικιάζουν διαμερίσματα σε όσους δεν έχουν χαρτιά). Η λύση είναι η ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ όλων, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Οι μετανάστες τονίζουν πως είναι ένα εργατικό δυναμικό που δεν δαπάνησε τίποτα η χώρα υποδοχής για να φτιάξει. Η κύρια απασχόληση τους σχετίζεται με τομείς της οικονομίας όπου το ντόπιο δυναμικό έχει αποχωρήσει. Η νομιμοποίηση και η οργάνωση στα συνδικάτα μπορεί να δώσει τη δυνατότητα κοινών διεκδικήσεων (ωράρια, μισθοί, συνθήκες εργασίας) κάτι που θα ανεβάσει το επίπεδο ζωής όλων των εργαζομένων. 

«Σύσκεψη της Συντονιστικής Επιτροπής Μεταναστευτικών Συλλόγων», «Κατάθεση υπομνήματος προς τα αρμόδια υπουργεία» Απρ. – Ιουν. 2003. Αναλυτική παρουσίαση της κατάστασης και άμεσα αιτήματα της Συντονιστικής Επιτροπής των Μεταναστευτικών Συλλόγων, Κοινοτήτων και Ενώσεων Ελλάδας. Μερικά απτά θέματα που παρουσιάζονται είναι ότι αλλοδαποί που μπορεί να είναι και 10 χρόνια νόμιμοι στην Ελλάδα, με άδεια εργασίας και παραμονής, έχουν ένσημα για όλα τα χρόνια  και έμειναν άνεργοι την χρονική περίοδο που πρέπει να ανανεώσουν την άδεια εργασίας, παρ’ όλο που δικαιούνται επίδομα ανεργία, δεν έχουν δικαίωμα να ανανεώσουν την άδεια εργασίας τους διότι δεν θεωρείται εργοδότης ο ΟΑΕΔ. Επίσης υπογραμμίζεται πως είναι άδικο ο αλλοδαπός που έχει άδεια εργασίας για ανεξάρτητες υπηρεσίες να μην μπορεί να πάρει άδεια εξαρτημένης εργασίας – δεν εννοούνται οι περιπτώσεις «ανεξάρτητης οικονομικής δραστηριότητας», αλλά οι οικονομικοί μετανάστες που είναι μικροπωλητές στις λαϊκές αγορές ή έχουν ανοίξει ένα ψιλικατζίδικο. Το ΙΚΑ δεν θεωρεί τα βιβλιάρια υγείας πέραν της ημερομηνίας λήξης της άδειας παραμονής. Οι άδειες παραμονής αργούν υπερβολικά να εκδοθούν διότι το Υπ. Δημόσιας Τάξης καθυστερεί να δώσει τη γνωμάτευση του αν συντρέχουν λόγοι εθνικής ασφάλειας ή όχι. Αναφορικά με την χορήγηση πολιτικού ασύλου είναι γνωστό ότι, ήπια χαρακτηρίζοντας το θέμα, στο γραφείο υποβολής αιτήσεων επικρατούν απαράδεκτες συνθήκες. Οι προτάσεις είναι εν συντομία οι παρακάτω: Με το πρωτόκολλο κατάθεσης των δικαιολογητικών για την ανανέωση της άδειας εργασίας να μπορεί να γίνει αίτηση για την ανανέωση της άδειας παραμονής. Όσοι αλλοδαποί έχουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά να μπορούν να κλείσουν ραντεβού στα γραφεία εργασίας της Νομαρχίας ανεξάρτητα από το μήνα που θα μπορέσουν να τους εξυπηρετήσουν. Το ταμείο ανεργίας (ΟΑΕΔ) να θεωρείται εργοδότης. Να μπορεί να αλλάξει η άδεια εργασίας από ανεξάρτητη σε εξαρτημένη και το ανάποδο. Η περιφέρεια να χορηγεί έγκαιρα τις άδειες παραμονής και να τις αφαιρεί αν προκύψουν λόγοι εθνικής ασφάλειας ώστε ο αλλοδαπός να μην έχει κενά διαστήματα άδειας παραμονής. Το ΙΚΑ να θεωρεί τα βιβλιάρια υγείας με βάση τα απαραίτητα ένσημα και όχι το πότε λήγει η άδεια παραμονής ή εργασίας, για να μην υπάρχουν κενά διαστήματα ασφάλισης και περίθαλψης. Να χορηγείται πολιτικό άσυλο το συντομότερο δυνατό σε πρόσφυγες που κινδυνεύει άμεσα η ζωή τους σε περίπτωση απέλασης και σε πρόσφυγες από εμπόλεμες περιοχές.

«Συντονιστική Επιτροπή Μεταναστευτικών Συλλόγων Κοινοτήτων & Ενώσεων Ελλάδας», Ιαν. – Μαρ. 2004. Η συντονιστική επιτροπή δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2000 με πρωτοβουλία των Μεταναστευτικών Οργανώσεων: Ένωση Εργαζομένων Μπαγκλαντές, Βουλγάρικη Κοινότητα, Ένωση Αιγύπτιων Εργαζόμενων, Ένωση  Εργαζόμενων Αιθιόπων, Αλβανική Κοινότητα Αθήνας, Ρουμανική Κοινότητα, Κοινότητα Κογκολέζων Ελλάδας, Κέντρο Αγωνιστικής και Πολιτιστικής Αλληλεγγύης των Λαών της Ελλάδας και Τουρκίας (ΚΑΠΑ), και στην πορεία της έγιναν μέλη της η Αφγανική Κοινότητα, ο Σύλλογος Αλλοδαπών Προσφύγων στην Ελλάδα, η Ένωση Εργαζομένων Συρίας και η Κοινότητα Ινδών. Ενδιαφέρον έδειξαν και μεταναστευτικοί Σύλλογοι και από άλλες περιοχές της χώρας (Ζάκυνθο, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Κεφαλονιά κ.α.). Η δημιουργία του συντονιστικού οργάνου ήταν αναγκαία  (α) για την ενιαία εκπροσώπηση, (β) την παρακολούθηση των εξελίξεων μιας και οι τροποποιήσεις διατάξεων  και οι εγκύκλιοι από τα αρμόδια Υπουργεία ήταν συχνές, (γ) τη δημιουργία από τους μετανάστες μεταναστευτικών οργανώσεων ώστε από καλύτερες θέσεις να διεκδικήσουν τη λύση των προβλημάτων τους και παράλληλα να γίνουν μέλη στα εργατικά σωματεία των κλάδων όπου εργάζονται. Ως επιπλέον στόχοι για το μέλλον μετά από 3,5 χρόνια δράσης τέθηκε η ανάπτυξη πολιτιστικών δραστηριοτήτων που θα βοηθήσουν στη διατήρηση της ταυτότητας των μελών, στο χτύπημα της ξενοφοβίας και του ρατσισμού και στην μαζικοποίηση των συλλόγων και κοινοτήτων, π.χ. με την καθιέρωση διήμερου ή τριήμερου πολιτιστικού φεστιβάλ με τη συμμετοχή και ελληνικών οργανώσεων.

«Ανακοίνωση της Συντονιστικής Επιτροπής Έλληνες και Ξένοι Εργαζόμενοι» Απρ. – Ιουν. 2004. Ψήφισμα που εγκρίθηκε στο Αντιιμπεριαλιστικό Διήμερο Μεταναστών και Προσφύγων με το οποίο καταγγέλλεται το νομοσχέδιο που έφερε η κυβέρνηση στη βουλή διότι συρρικνώνει κι άλλο τις λαϊκές ελευθερίες και τα κοινωνικά δικαιώματα ελλήνων και μεταναστών. Στο όνομα της τρομοκρατίας η Ε.Ε. αποδέχτηκε το δόγμα του προληπτικού πολέμου, καταργεί κυριαρχικά δικαιώματα κρατών σ’ όλο το κόσμο εξαναγκάζοντας εκατομμύρια ανθρώπους να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους. Στο όνομα της τρομοκρατίας γέμισαν τους δρόμους με κάμερες, αστυφύλακες, συνοριοφύλακες. Η σύλληψη και παράδοση στις αρχές άλλων χωρών «υπόπτων» χωρίς να έχει απαγγελθεί κατηγορία , είναι άμεση απειλή για όλους και ιδιαίτερα για τους μετανάστες και πρόσφυγες, γιατί με βάση την αντιτρομοκρατική νομοθεσία άλλων χωρών ανοίγει ο δρόμος για την παράδοση σε αυτές αγωνιστών που διώκονται για τη δράση τους. Όλοι, ιδιαίτερα οι μετανάστες, έχουν την εμπειρία του Σένγκεν και τις επιχειρήσεις σκούπα, τώρα ετοιμάζουν φυλακές γκέτο. Οι Έλληνες και οι Μετανάστες εργαζόμενοι δεν είναι τρομοκράτες. Τρομοκράτες είναι αυτοί που με τη μέθοδο της ομηρίας και της ψυχολογικής βίας, μας χρησιμοποιούν σαν φτηνή εργατική δύναμη, που επιδιώκουν να φέρουν του έλληνες και μετανάστες εργαζόμενους αντιμέτωπους.  Το ψήφισμα καταλήγει στα αιτήματα: Να μην περάσει στην πράξη ο νέος ευρωτρομονόμος και το ευρωπαϊκό ένταλμα. Να καταργηθεί ο τρομονόμος του 2001. Να καταργηθεί το σύστημα Σένγκεν. Να σταματήσει η τρομοκρατία των αστυνομικών υπηρεσιών και οι επιχειρήσεις «σκούπα». Να νομιμοποιηθούν χωρίς άλλες προϋποθέσεις όλοι οι μετανάστες που βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα, με εξαίρεση τα εγκληματικά στοιχεία.

 «Θέσεις της ΕΕΔΔΑ για τους οικονομικούς μετανάστες», Ιαν. – Μαρ. 2005. Ανάλυση του φαινομένου της μετανάστευσης, προτάσεις αντιμετώπισης του, οι πρακτικές νομιμοποίησης και η εχθρική πολιτική που ακολουθείται, οι προτάσεις της ΕΕΔΔΑ για τη νομιμοποίηση, παρουσίαση της κατάστασης των μεταναστών στη χώρα μας και του τι πρέπει να γίνει. Ολόκληρο το κείμενο διαθέσιμο εδώ.  

«Διήμερο για τους μετανάστες», Απρ. – Ιουν. 2005. Παρουσίαση του τελευταίου διημέρου που διοργανώνονταν ήδη τέσσερα χρόνια, με πρωτοβουλία της κομματικής οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ, και στο οποίο μετέχει σταθερά η ΕΕΔΔΑ (συζήτηση, παρεμβάσεις, περίπτερο).

«Θέσεις της ΕΕΔΔΑ για τους πολιτικούς πρόσφυγες», Απρ. – Ιουν. 2005. Γενικές παρατηρήσεις. Ισχύον νομικό καθεστώς. Η κατάσταση των προσφύγων στην Ελλάδα. Οι προτάσεις της ΕΕΔΔΑ. Ολόκληρο το κείμενο διαθέσιμο εδώ. 

«Παρατηρήσεις – εκτιμήσεις για το νέο νόμο για τους μετανάστες (Ν. 3386/2005)», Ιουλ. – Σεπ. 2005. Ανάλυση και προτάσεις της ΕΕΔΔΑ. Ολόκληρο το κείμενο διαθέσιμο εδώ. 

«Συνάντηση της ομάδας εργασίας για τη μετανάστευση, τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες», Οκτ. – Δεκ. 2005. Μεγάλη συζήτηση γίνεται το τελευταίο διάστημα για την αποτελεσματικότητα της Ε.Ε. να ελέγχει τα εξωτερικά της σύνορα και κυρίως αυτά του Νότου (Ιταλία, Ισπανία, Μάλτα). Προτείνεται ως λύση η συνεργασία με τη Λιβύη, από την οποία διέρχεται μεγάλος αριθμός μεταναστών και προσφύγων και η οικονομική ενίσχυση της Βόρειας Αφρικής γενικότερα, με στόχο τη συγκράτηση του πληθυσμού στον τόπο του. Διμερείς συμφωνίες υπογράφονται με όλες τις χώρες. 40 εκ. δολάρια θα δοθούν στο Μαρόκο με το πρόγραμμα MEDA, γιατί τα σύνορα του με την Αλγερία αποτελούν περιοχή περάσματος για όλους αυτούς που, ανεπιθύμητοι, κινούνται στην περιοχή της ερήμου. Αυτό που δε λένε ξεκάθαρα είναι ότι το πιο σημαντικό μέρος της οικονομικής βοήθειας προορίζεται για τον εκσυγχρονισμό του εξοπλισμού της αστυνομίας των συνόρων και όχι για αναπτυξιακά προγράμματα στην περιοχή. Οι 25 με την πολιτική τους στρέφουν τις κυβερνήσεις των χωρών προέλευσης των μεταναστών στην καταστολή και τον έλεγχο των συνόρων. Αποκαλυπτική είναι η δήλωση του συντηρητικού προέδρου της αυτόνομης ισπανικής πόλης Μελίγια, στα σύνορα με το Μαρόκο, Χουάν Χοσέ Ιμπρόδα, λίγο πριν ανακοινωθεί ο αριθμός των νεκρών μεταναστών από τα πυρά της μαροκινής αστυνομίας στις 6 Οκτώβρη 2005: «Οι μαροκινές αρχές συνεργάστηκαν. Αυτό ακριβώς περιμένουμε από αυτές». Έτσι είναι φανερό οι Ευρωπαίοι εταίροι αποφεύγουν τη χρήση βίας που στις χώρες τους έχει έντονο πολιτικό κόστος και μετακυλύουν σε άλλους την ευθύνη ελέγχου της μετανάστευσης.  Λίγες μόνο μέρες μετά τα αιματηρά γεγονότα στους ισπανικούς θύλακες της Μελίγια και της Σέουτα, το Ευρωμεσογειακό Δίκτυο για τα Ανθρώπινα δικαιώματα (EMHRN) διοργάνωσε μία ομάδα εργασίας για τη μετανάστευση, τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες στο Παρίσι, στις 21 και 22 Οκτώβρη. Η πλειοψηφία των συμμετεχόντων ήταν από τις χώρες της Βόρειας Αφρικής. Καταγράφηκε η εμπειρία των χωρών στα παραπάνω και έγινε συζήτηση γύρω από δύο έρευνες που εκπονεί το δίκτυο στα πλαίσια ενός προγράμματος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ με θέματα: Κατανόηση των εμπειριών εστιάζοντας κυρίως στην εμπειρία της Βόρειας Αφρικής. Αναλυτική καταγραφή των οργανώσεων και των άλλων δομών της κοινωνίας των πολιτών που δουλεύουν πάνω στα ζητήματα των αιτούντων άσυλο και της μετανάστευσης στη Βόρεια Αφρική. Η πρώτη έρευνα θα εκπονηθεί σε κέντρα προσωρινής κράτησης των προσφύγων στην Ισπανία, την Ιταλία και τη Μάλτα. Οι έρευνες αυτές στοχεύουν, ανάμεσα σε άλλα, να αναδείξουν το θέμα των μεταναστευτικών ροών και να πάρουν θέση πάνω στην κυρίαρχη ευρωπαϊκή μεταναστευτική πολιτική που στοχεύει το μεταναστευτικό ζήτημα να περάσει στις χώρες προέλευσης των μεταναστών. Το Ευρωμεσογειακό Δίκτυο δεν θα δεχτεί να γίνει ένας κρίκος σε αυτή την πολιτική της Ε.Ε. και θα πιέσει ώστε η Ε.Ε. να αναλάβει τις ευθύνες της. Στόχος για το δίκτυο, όπως εκφράζεται από εκπροσώπους του νότου, είναι βέβαια η διασφάλιση σταθερής μεταναστευτικής ροής προς την Ευρώπη με ασφάλεια για τους μετακινούμενους και σε αυτή την κατεύθυνση χρειάζεται συντονισμός με τις ΜΚΟ του Βορρά. Ιδιαίτερα επείγουσα είναι η ανταλλαγή πληροφοριών για την τύχη αυτών που απελαύνονται από την Ευρώπη ή που εγκαταλείπονται στη θάλασσα.

«Ευρωμεσογειακό δίκτυο για τη μετανάστευση. Συμμετοχή της ΕΕΔΔΑ στην ομάδα εργασίας για τη μετανάστευση, τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες. Συνάντηση 2η: Καζαμπλάνκα, 10 και 11 Μάρτη 2006», Ιαν. – Μαρ. 2006. Μεταφέρουμε κάποια από τα στατιστικά στοιχεία της περιόδου: Με τους πιο αυστηρούς υπολογισμούς υπολογίζονται σε 65.000   ως 80.000 οι μετανάστες από τις χώρες της ερήμου που παραμένουν χωρίς χαρτιά στις χώρες του Μακρέμπ. Παρ’ όλο το χαμηλό αριθμό μεταναστών, το πιο σημαντικό ανθρωπιστικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν είναι ο αριθμός αυτών που πνίγονται προσπαθώντας να διασχίσουν τη Μεσόγειο για να εγκατασταθούν στην Ευρώπη. Σύμφωνα με την Οργάνωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα της Ανδαλουσίας (APDHA), μεταξύ 1996 και 2004, 1400 διαφόρων εθνικοτήτων έχασαν τη ζωή τους προσπαθώντας να φτάσουν στην Ευρώπη. Μία άλλη Οργάνωση Φίλων των Οικογενειών και Θυμάτων υπολογίζει αυτό το νούμερο σε 5.000 άτομα γιατί θεωρεί ότι για κάθε νεκρό πρέπει να υπολογίζουμε δύο με τρεις αγνοούμενους επιπλέον. Οι Γιατροί χωρίς Σύνορα εκτιμούν σε 6.300 τους νεκρούς τα τελευταία 10 χρόνια. Την τελευταία δεκαετία γίνεται μία σημαντική προσπάθεια από οργανώσεις που ασχολούνται με τη μετανάστευση να σταθούν αλληλέγγυες στους μετανάστες, αλλά και να οργανώσουν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους. Η κατασταλτική πολιτική που εφαρμόζεται από τις αστυνομικές δυνάμεις στα σύνορα μεταξύ των χωρών του Μακρέμπ δυσχεραίνει όλο και περισσότερο τις συνθήκες ζωής των προσφύγων και των μεταναστών.

«Οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα», Ιαν. – Μαρ. 2006. Οι πραγματικοί λόγοι που δεν επέτρεψαν για άλλη μία φορά στους μετανάστες να νομιμοποιηθούν, συνολικά αυτοί που κατάφεραν να καταθέσουν τα δικαιολογητικά ήταν μόνο 100.000, κάτι που ήταν και δεδηλωμένος στόχος του συγκεκριμένου προγράμματος, όπως προκύπτει από έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη με Α.Π. 1/2006 και ημερομηνία 2.2.2006: Ο περιοριστικός καθορισμός των δικαιολογητικών που αποκλείει τουλάχιστον το 70% των αλλοδαπών που διαπιστωμένα, με δημόσια έγγραφα, διέμενε στην Ελλάδα πριν από τις 31.12.2004. Το υψηλό οικονομικό κόστος της νομιμοποίησης (1.500 έως 2.500 ευρώ). Πρόταση της ΕΕΔΔΑ να δοθεί τουλάχιστον 6μηνη παράταση που θα συνοδεύεται από συγκεκριμένες δράσεις. Εν γένει η ΕΕΔΔΑ εκτιμά ότι η νομιμοποίηση όλων των αλλοδαπών δεν θα ωφελήσει μόνο τους μετανάστες αλλά και τους έλληνες εργαζόμενους. Οι μόνοι που έχουν να χάσουν είναι οι εργοδότες.

«Ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία για τους μετανάστες», Ιαν. – Μαρ. 2006. Παρουσιάζονται στοιχεία όπως ότι οι οικιακοί βοηθοί αποτελούν το 71,43% του συνόλου των εργαζομένων στον τομέα αυτό, στις οικοδομικές και κατασκευαστικές εργασίες το 30,94% του συνόλου των ασφαλισμένων στον κλάδο, σε γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες το 11,30%, σε μεταποιητικές βιομηχανίες το 12,19%, σε ξενοδοχεία και τουριστικές επιχειρήσεις το 18,4% επί του συνόλου των ασφαλισμένων. Το 87,18% των ανέργων μεταναστών δεν παίρνει ταμείο ανεργίας. Τα στοιχεία αυτά αναφέρονται σε ασφαλισμένους, δηλαδή σε αυτούς που έχουν άδεια διαμονής. Οι ασφαλισμένοι, δηλαδή οι νόμιμοι, είναι μόνο το ¼ του συνόλου των μεταναστών, δηλαδή το ποσοστό των αλλοδαπών εργαζομένων στην παραγωγική διαδικασία αυτών των κλάδων και όχι μόνο είναι πολύ μεγαλύτερο.

«Μετανάστες – Πρόσφυγες. Οξύνονται τα μεγάλα πρόβλημα τους», Ιουλ. – Σεπ. 2006. Οι εκτιμήσεις της ΕΕΔΔΑ ότι με το Ν. 3386/2005 όχι μόνο δεν θα επιλυόταν το σοβαρότατο ζήτημα της νομιμοποίησης των μεταναστών στην Ελλάδα, αλλά θα οξυνόταν ακόμη περισσότερο, αποδείχθηκαν πέρα για πέρα ορθές. Ιδιαίτερο γνώρισμα του νόμου  είναι η διαιώνιση της πολιτικής ομηρίας των μεταναστών, αφού παραμένουν ως προϋποθέσεις χορήγησης άδειας παραμονής η σύμβαση εργασίας και τα ένσημα και επιπλέον υπουργοί τις εκάστοτε κυβέρνησης θα καθορίζουν όχι μόνο τον αριθμό των απαραίτητων ενσήμων για τη χορήγηση ετήσιας άδειας παραμονής, αλλά και το είδος και το πλήθος των όποιων άλλων δικαιολογητικών απαιτούνται. Το νομοσχέδιο οξύνει τα προβλήματα. Η κυβέρνηση θέλοντας από τη μία να «ξεμπλέξει» με τα προβλήματα με το πολιτικό άσυλο, αλλά και για εισπρακτικούς λόγους, αντιμετωπίζει όλους τους πρόσφυγες σαν μετανάστες, που δεν έχουν άδεια παραμονής. Τα προβλήματα που παραμένουν και οξύνονται είναι ενδεικτικά: Σοβαρά εμπόδια στην οικογενειακή επανένωση που με βάση το απαιτούμενο ετήσιο εισόδημα στην ουσία την αποκλείουν (12.750 ευρώ, 8.500+50% για τετραμελή οικογένεια). Διατήρηση της μόνιμης ομηρείας αφού με τις Προσωρινές Άδειες για κανένα λόγο δεν μπορούν να βγουν και να επανέλθουν στη χώρα. Κατάργηση της αυτεπάγγελτης αναστολής απέλασης για ανθρωπιστικούς λόγους. Διατήρηση και αύξηση των παραβόλων νομιμοποίησης (150 ευρώ/χρόνο ανά άτομο και για την πενταετία επιπλέον 150ευρώ).

«Οικονομικοί μετανάστες στην Ελλάδα. Παρατηρήσεις – προτάσεις», Ιαν. – Μαρ. 2007. Ανάλυση του Ν. 3536/07 «Ειδικές Ρυθμίσεις Θεμάτων Μεταναστευτικής Πολιτικής» που συμπληρώνει και τροποποιεί διατάξεις του Ν. 3386/05.  Οι προτάσεις της ΕΕΔΔΑ είναι: Νομιμοποίηση των μεταναστών που βρίσκονται στην Ελλάδα. Απλοποίηση των διαδικασιών χορήγησης και ανανέωσης των αδειών διαμονής, κατάργηση κάθε οικονομικής επιβάρυνσης και γραφειοκρατίας. Κατάργηση της υποχρέωσης προσκόμισης σύμβασης εργασίας ή δήλωσης εργοδότη από όλες τις κατηγορίες των αδειών παραμονής. Τα ένσημα να μην αποτελούν προϋπόθεση για την ανανέωση της άδειας παραμονής. Η ευθύνη του μετανάστη να περιοριστεί στο ενημερώνει με τα στοιχεία του εργοδότη του τον αρμόδιο ασφαλιστικό φορέας, ο οποίος να αναλάβει την ευθύνη της με τον εργοδότη. Διευκόλυνση της οικογενειακής επανένωσης. Είναι απαράδεκτο να αποκλείονται τα ανήμπορα παιδιά που είναι πάνω από 18 ετών όπως και οι ανήμποροι γονείς. Η βεβαίωση τύπου Α  (μετανάστες που διαμένουν στην Ελλάδα μέχρι 31-12-04 και πληρούν μία σειρά προϋποθέσεις) να συνεπάγεται όλα τα δικαιώματα μιας άδειας παραμονής. Να συσταθούν πολυγλωσσικά κέντρα πληροφόρησης και υποστήριξης καθώς και κέντρα ταχύρυθμης εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας στους Δήμους ώστε επιτέλους να σταματήσει η παραπληροφόρηση και η ληστρική οικονομική εκμετάλλευση από τα διάφορα παρακέντρα.

«Η ΕΕΔΔΑ κοντά στους πρόσφυγες της Πάτρας», Οκτ. – Δεκ. 2007. Κατά την επίσκεψη στην Ασφάλεια της Πάτρας διαπιστώθηκε ότι η Ελληνική Αστυνομία θεωρείται θεματοφύλακας των συμφερόντων των προσφύγων και μεταναστών.... Όλες σχεδόν οι αιτήσεις για πολιτικό άσυλο απορρίπτονται από τα κεντρικά γραφεία της Αθήνας όπου προωθούνται. Όλοι σχεδόν οι πρόσφυγες βλέπουν την Πάτρα σαν ενδιάμεσο σταθμό διαφυγής τους προς τις χώρες της Δυτικής Ευρώπης και της Σκανδιναβίας όπου διαμένουν άλλα μέλη των οικογενειών τους, όνειρο που γίνεται άπιαστο αφού όποιος συλλαμβάνεται αποκτά έγγραφο όπου αναφέρεται ότι: (α) Είναι ελεύθερος να ταξιδέψει προς οποιαδήποτε περιοχή της Ελλάδας εκτός Αχαΐας και Ηγουμενίτσας (μοναδικές περιοχές από όπου αναχωρούν πλοία προς Ιταλία), (β) Πρέπει να εγκαταλείψει τη χώρα μέσα σε 30 ημέρες, διαταγή που, τουλάχιστον στην περίπτωση των Αφγανών  πολιτών, δεν μπορεί να εκτελεστεί αφού δεν υπάρχει Πρεσβεία ή Προξενείο όπου μπορούν να απευθυνθούν. Η ΕΕΔΔΑ δήλωσε την πλήρη αντίθεση της σε αυτές τις πρακτικές και ζήτησε την εφαρμογή των διεθνών συμβάσεων που θέτουν ζήτημα ελεύθερης μετακίνησης των προσφύγων και επανασύνδεση τους με τις οικογένειες τους. Τόνισε ότι πρέπει να εγκατασταθούν με ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης. Απαίτησε να σταματήσουν οι συλλήψεις, διωγμοί και αποκλεισμοί των προσφύγων. Κατά την επίσκεψη στον καταυλισμό, έπεσαν στην αντιπροσωπεία βροχή τα προβλήματα που δημιουργεί όχι μόνο η ελληνική νομοθεσία, αλλά και ο υπέρμετρος ζήλος της αστυνομίας, που φτάνει στο σημείο να συλλαμβάνει όποιον, φεύγοντας για λίγο από τον καταυλισμό, πηγαίνει στη διπλανή παραλία για να πλυθεί.  Το θέαμα αποτελεί ντροπή. Δεκάδες εξαθλιωμένοι, υποσιτισμένοι, κυριολεκτικά ξεπαγιασμένοι πρόσφυγες, από τους οποίους αρκετοί υποφέρουν  από δερματοπάθειες, σε χάρτινα παραπήγματα σκεπασμένα με νάιλον για να προστατευτούν από το κρύο και τη βροχή. Οι  πρόσφυγες τόνισαν τα προβλήματα τους, που γίνονται ανυπέρβλητα λόγω της υπάρχουσας νομοθεσίας. Πρώτο και μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η χορήγηση πολιτικού ασύλου γιατί είναι υποχρεωμένοι να δηλώσουν διεύθυνση μόνιμης κατοικίας και πλέον δεν γίνονταν δεκτή σαν κατοικία η περιοχή του καταυλισμού. Για την ενοικίαση κάποιου οικήματος απαιτείται διαβατήριο είτε κάποιο άλλο νόμιμο έγγραφο που όλοι στερούνται. Φαύλος κύκλος. Ως άμεση ανάγκη είπαν πως χρειάζονται «παπούτσια, ρουχισμό, υπνόσακους», αλλά μία πρόχειρη ματιά έδειξε πως πρωταρχική ανάγκη είναι να δημιουργηθεί ομάδα εθελοντών γιατρών που θα επισκέπτεται τακτικά τον καταυλισμό. Ακόμη είναι απόλυτα αναγκαία η νομική στήριξη και η ολόπλευρη ενημέρωση ως προς το ποιά είναι τα δικαιώματα τους και πως να τα απαιτήσουν. Η επίσκεψη επιβεβαίωσε το αδιέξοδο που καλλιεργείται (εκμετάλλευση, ξενοφοβία για να υπηρετηθούν πολιτικές ανάγκες) και υπάρχει στις καπιταλιστικές οικονομίες και την ανάγκη της διεθνιστικής αλληλεγγύης της εργατικής τάξης κάθε χώρας. 

«Σύγχρονες μεταναστευτικές ροές: Οικονομικοί μετανάστες και πρόσφυγες», Οκτ. – Δεκ. 2007. Η προσφυγική ιδιότητα ορίζεται από τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και το Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης του 1967. Το άρθρο 1 της Σύμβασης της Γενεύης καθορίζει ότι πρόσφυγας είναι ένα άτομο που βρίσκεται εκτός της χώρας καταγωγής του ή του τόπου κατοικίας του, έχει δικαιολογημένο φόβο δίωξης για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ορισμένη κοινωνική ομάδα ή λόγω πολιτικών πεποιθήσεων και εξαιτίας αυτού του φόβου δίωξης αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να απολαμβάνει την προστασία αυτής της χώρας ή την επιστροφή σ’ αυτήν. Τα θέματα των προσφύγων αντιμετωπίζονται μέσω των διαδικασιών ασύλου. Όταν ένας αλλοδαπός υποβάλει αίτημα για άσυλο, η κυβέρνηση δεν μπορεί να τον απομακρύνει από τη χώρα έως ότου κριθεί το αίτημα του. Επίσης, κάθε κυβέρνηση πρέπει να διασφαλίζει την πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου. Στη χώρα μας, ο αριθμός των αιτήσεων ασύλου παρουσιάζει αυξομειούμενες τάσεις από το 1997 (4.300 άτομα) ως σήμερα. Ο αριθμός το 2005 ήταν ιδιαίτερα αυξημένος (περίπου 9.000 άτομα) το ποσοστό όμως των αναγνωρίσεων μειώνεται τόσο πολύ που σχεδόν δεν αναγνωρίζεται η ιδιότητα του πρόσφυγα σε όλους αυτούς που το δικαιούνται. Σε μικρό ποσοστό αναγνωρίζεται το ανθρωπιστικό καθεστώς, δηλαδή οι τοπικές συνθήκες στη χώρα προέλευσης, αλλά και η απορριφθείσα αίτηση ή μη υποβληθείσα αίτηση ασύλου στη χώρα υποδοχής δεν επιτρέπει την απέλαση τους. Επιπλέον, εκατοντάδες είναι αυτοί που δεν έχουν κατάλληλη ενημέρωση και δεν υποβάλλουν αίτηση. Μέχρι το Σεπτέμβρη του 2007, 44 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και άλλοι 54 αγνοούνταν στο Αιγαίο. Προέρχονται κυρίως από τη Γεωργία το Πακιστάν, το Ιράκ, τη Νιγηρία, το Αφγανιστάν, το Μπαγκλαντές, τη Σομαλία, το Σουδάν, την Παλαιστίνη και με ενδιάμεσο σταθμό την Τουρκία αποβιβάζονται στη Σάμο, στη Λέσβο και στη Χίο, αλλά και σε άλλα σημεία της Ελλάδας. Πολύ μεγάλος αριθμός κρατούνται στα Κέντρα Υποδοχής Προσφύγων και Αιτούντων Άσυλο και στα κρατητήρια της Αστυνομίας. Στην Ελλάδα η πλειονότητα των προσφύγων ανήκει στους πρόσφυγες της Σύμβασης και στους πρόσφυγες με ανθρωπιστικό καθεστώς.

«Η πρόσβαση στην κατοικία των Αλβανών μεταναστών και των Ελλήνων Ποντίων από την πρώην ΕΣΣΔΑ: Κρατικές πολιτικές και πρωτοβουλίες μεταναστών», Ιαν. – Μαρ. 2008. Ανάλυση της πολιτικής που ακολουθούν οι ελληνικές κυβερνήσεις και των διαφορών στις δύο περιπτώσεις. Η ελληνική πολιτεία δεν ασχολείται με τους αλβανούς μετανάστες παρά μόνο μετά το 1998 με το πρώτο πρόγραμμα νομιμοποίησης τους. Η ανυπαρξία πολιτικής υποδηλώνει τη βαθύτερη επιθυμία του κρατικού μηχανισμού για μετανάστες πρωταγωνιστές στην οικονομική ζωή, χωρίς κανένα ασφαλιστικό δικαίωμα και άρα χαμηλού εργατικού κόστους. Ενώ για τους Έλληνες Πόντιους από την πρώην ΕΣΣΔ, το Εθνικό ίδρυμα Υποδοχής και Αποκατάστασης Παλιννοστούντων και Ομογενών Ελλήνων (ΕΙΥΑΠΟΕ) υλοποιεί αμέσως μετά την άφιξη τους μια στεγαστική πολιτική, χωρικά περιορισμένη στη Θράκη, για τους Αλβανούς, καθώς και για τους άλλους μετανάστες, δεν υπάρχει καμία λογική να βοηθηθούν στη στεγαστική τους αποκατάσταση. Σύμφωνα με την τελευταία  απογραφή η Νομαρχία Αθηνών και Πειραιά συγκεντρώνει 315.664 πολίτες ξένης υπηκοότητας και σε αυτούς οι περισσότεροι είναι αλβανικής υπηκοότητας. Όμως δεν μπορούμε να μιλήσουμε για γειτονιές όπου η πλειοψηφία  των κατοίκων είναι Αλβανοί. Για ιστορικούς λόγους, αλλά και λόγω της ιδιαίτερης υποδοχής που τους επιφύλαξε το ελληνικό κράτος, οι Έλληνες Πόντιοι συμβάλλουν καθοριστικά στους χωρικούς και κοινωνικούς μετασχηματισμούς του αστικού χώρου της Αθήνας. Ο προϋπάρχον της εγκατάστασης τους κοινωνικός διαχωρισμός της αθηναϊκής πρωτεύουσας, σε δυτικά και ανατολικά και βόρεια προάστια, καθόρισε και τους  όρους εγκατάστασης τους. Μόλις πριν δύο χρόνια, οι πρώτοι Αλβανοί μετανάστες που ήταν ασφαλισμένοι από το 1998 κατάφεραν να συγκεντρώσουν τον απαραίτητο αριθμό ενσήμων για να δικαιούνται δάνειο από τον ΟΕΚ. Οι όροι δανειοδότησης είναι ίδιοι με αυτούς που ισχύουν για τους Έλληνες πολίτες.  Μετά το μεταναστευτικό ρεύμα από τη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες ανατολικές  χώρες και ιδιαίτερα από την Αλβανία, ο νοητός άξονας  δυτικών και βόρειων και ανατολικών περιοχών γίνεται πάλι πολύ  ορατός. Μετανάστες και αυτόχθονες βρίσκονται αντιμέτωποι με τη ραγδαία αύξηση των τιμών κατοικίας λόγω της εκτεταμένης κερδοσκοπίας και της παρέμβασης των τραπεζών στην αγορά γης και ακινήτων. Έτσι τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα δεν μπορούν παρά να έχουν πρόσβαση σε κατοικίες με υψηλό δείκτη παλαιότητας. Οι αποταμιεύσεις τους επενδύονται σε ένα μειονεκτικό περιβάλλον και σε κακότεχνες, χαμηλής στάθμης κατοικίες.

«’Αποθήκη’ κρατουμένων αλλοδαπών στον Τύρναβο», Ιουλ. – Σεπ. 2008. Παράσταση διαμαρτυρίας στο διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος Τιρνάβου στις 27 Αυγούστου αντιπροσωπεία από τον πρόεδρο του Πανελληνίου Συλλόγου Αφγανών μεταναστών, τον πρόεδρο του Εργατικού Κέντρου Λάρισας και πρώην βουλευτή του ΚΚΕ Τάκη Τσιόγκα, τον αντιδήμαρχο Τιρνάβου Νίκο  Μπαντόγια και τον εκπρόσωπο της ΕΕΔΔΑ Ζήση Νταβάρα για τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης 9 αλλοδαπών που συνελήφθησαν για παράνομη είσοδο στη χώρα πριν από καιρό. Πρόκειται για 3 Παλαιστίνιους, 3 Ιρακινούς, 3 Αφγανοί και μεταξύ των τελευταίων δύο ανήλικα παιδιά 16 και 17 ετών. Όλοι τους πρόσφυγες  από εμπόλεμες περιοχές. Η αντιπροσωπεία κατήγγειλε το γεγονός στον τοπικό τύπο και επισήμανε  ότι παραβιάζονται διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει η Ελλάδα, καθώς δεν τηρούνται οι προβλεπόμενες υποχρεώσεις προς τους συλληφθέντες αλλοδαπούς πρόσφυγες.  

«Πολιτικό και Πολιτιστικό τριήμερο μεταναστών στο πάρκο Φιξ», Απρ. – Ιουν. 2008.

«Ημερίδα για τη μεταναστευτική πολιτική», Απρ. – Ιουν. 2008. Παρουσίαση της  ημερίδας που διοργάνωσε η ΕΕΔΔΑ στις 21 Μάη στην αίθουσα του Δημαρχείου της Νίκαιας με θέμα «Οικονομικοί μετανάστες και αιτούντες άσυλο. Ευρωπαϊκή και ελληνική μεταναστευτική πολιτική». Στο πρώτο μέρος έγιναν εισηγήσεις με κύρια σημεία ότι η παρουσία του μετανάστη στη νέα του χώρα δρα καταλυτικά στη γέννηση νέων αστικών δομών και διαδρομών. Ο μετανάστης είναι αυτός που μέσα από ατομικές και συλλογικές συμπεριφορές που σχετίζονται κύρια με την τάξη του και κατά δεύτερον με τις πολιτισμικές του ιδιαιτερότητες, μετασχηματίζει το χώρο. Για την Κύπρο επισημάνθηκε από ομιλητή ότι το μεταναστευτικό μοντέλο σκιαγραφείται από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν μετανάστες αλλά ξένοι εργάτες που έρχονται να εργαστούν στην Κύπρο για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα σε συγκεκριμένο εργοδότη και επάγγελμα, βασικό κριτήριο παραχώρησης άδειας απασχόλησης «ξένου εργάτη» είναι η μη δυνατότητα πλήρωσης της θέσης από Κύπριο. Κύπριοι θα μπορούν να απολυθούν μόνο μετά από την απόλυση «ξένων εργατών», η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη θα καλύπτεται από ιδιωτική ασφάλιση (50% από τον μετανάστη), ανατίθεται σημαντικός ρόλος στα γραφεία εξεύρεσης εργασίας, τα οποία λειτουργούν βασικά ως «ιμπρεσάριοι» για τα «καμπαρέ».  Σε άλλη ομιλία επισημάνθηκε ότι υπάρχει ελεγχόμενη ένταξη των μεταναστών στην αγορά εργασίας, όσοι είναι αναγκαίοι για την εξυπηρέτηση της στρατηγικής της Λισαβόνας, της «άκρως ανταγωνιστικής οικονομίας της αγοράς», ενώ για την πλειοψηφία υπάρχει προληπτική καταστολή που ξεκινάει από τις χώρες προέλευσης των μεταναστών και προσφύγων, η τρομοκρατία, το κυνηγητό και η βαρβαρότητα. Στην τελευταία ομιλία υπογραμμίστηκε ότι η αρχή κάθε άνθρωπος αποτελεί υποκείμενο δικαίου γνωρίζει εξαιρέσεις και ότι περιορισμός των «αρχών» της αστικής δημοκρατίας διακρίνεται και στο ζήτημα των πολιτικών δικαιωμάτων των μεταναστών. Στο στρογγυλό τραπέζι καταγγέλθηκε ο αντιδραστικός τελευταίος μεταναστευτικός νόμος και υπογραμμίστηκε η ανάγκη κοινού αγώνα Ελλήνων και μεταναστών μέσα από τα συνδικάτα, τους πολιτιστικούς και μεταναστευτικούς συλλόγουςγια να σταματήσουν τις διώξεις και τις απελάσεις των μεταναστών και των προσφύγων. Επίσης ο νόμος 3386/2005 δεν προβλέπει κανένα πολιτικό δικαίωμα, δεν κατοχυρώνεται το δικαίωμα απόκτησης της ελληνικής ιθαγένειας, δεν γίνεται καμία αναφορά στα παιδιά των μεταναστών και τη λεγόμενη δεύτερη γενιά, την εκπαίδευση, την προστασία από την απέλαση κ.α..

«Αγωνιζόμαστε μαζί με τους μετανάστες στις γειτονιές», Ιαν. – Μαρ. 2009. Αντιρατσιστικό συλλαλητήριο που διοργανώθηκε στις 8 Φεβρουαρίου στην Πλατεία Δαβάκη στη Νίκαια. Την εκδήλωση διοργάνωσε η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας «Η Ενότητα» και η επιτροπή κατά του Συμφώνου Μετανάστευσης Ασύλου ΕΕ μετά από ρατσιστική επίθεση νεαρών φασιστοειδών σε σπίτι μεταναστών σε γειτονιά της Νίκαιας. Η παρέμβαση της ΕΕΔΔΑ.

«Σεμινάριο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο στις χώρες Μασρέκ», Ιαν. – Μαρ. 2009. Το σεμινάριο διοργανώθηκε από το Ευρω-Μεσογειακό Δίκτυο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΜΗRN) και έγινε στο Κάιρο στις 4 και 5 Απριλίου. Οι εργασίες που παρουσιάστηκαν είχαν να κάνουν με την: Έλλειψη μέτρων προστασίας, Στατιστικά στοιχεία σχετικά με τη μετανάστευση και το άσυλο, Κοινωνικά και οικονομικά δικαιώματα μεταναστών και προσφύγων στην περιοχή της Ευρωμεσογείου. Η έρευνα εστιάστηκε κυρίως στην Ιορδανία, το Μαρόκο και τη  Γαλλία, τη Βία κατά των μεταναστριών όπου η έρευνα εστιάστηκε στην Αίγυπτο, το Μαρόκο, τη Γαλλία και την Ιταλία. Επίσης από άλλες οργανώσεις παρουσιάστηκαν έρευνες σχετικά με την κράτηση των προσφύγων στο Λίβανο και τη θέση των μεταναστριών που εργάζονται ως οικιακοί βοηθοί. Τα συμπεράσματα των ερευνών ήταν συνοπτικά τα εξής: Οι μετανάστες και οι πρόσφυγες στην περιοχή δέχονται συνεχείς παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους. Υπάρχει κίνδυνος να πέσουν θύματα εκμετάλλευσης και κακοποίησης και να απελαθούν παράνομα. Επίσης υπάρχουν πολλές δυσκολίες στο να αποκτήσουν τα βασικά τους ανθρώπινα δικαιώματα όπως είναι η ιατρική περίθαλψη, η εκπαίδευση, η κατοικία και η εργασία. Οι κύριοι παράγοντες που περιορίζουν την πρόσβαση των μεταναστών στα βασικά τους ανθρώπινα δικαιώματα είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης, η απουσία κατάλληλης νομοθεσίας για την παροχή νομικής προστασίας, διοικητικά εμπόδια, οικονομικοί περιορισμοί, έλλειψη υποδομών, η γενική κατάσταση στις συγκεκριμένες χώρες σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε σχέση με τους μετανάστες και τους πρόσφυγες είναι πολύ επείγουσα μια και οι πρόσφατες πολεμικές συρράξεις στο Ιράκ, στο Σουδάν και τη Σομαλία (πλέον και στην Παλαιστίνη) προκαλούν την μετακίνηση εκατομμυρίων ανθρώπων προς το Λίβανο, τη Συρία, την Ιορδανία και την Αίγυπτο (χώρες Μασκρέκ). Συζητήθηκε επίσης η κατάσταση των μεταναστριών που εργάζονται κυρίως σαν οικιακοί βοηθοί που δεν έχουν στοιχειώδη δικαιώματα και συχνά υφίστανται βία ακόμη και σεξουαλική και αρκετές φορές  στερούνται ακόμη και επαρκή διατροφή. Όσον αφορά το γενικότερο σκοπό του σεμιναρίου,  που ήταν η δικτύωση εκπροσώπων διαφορετικών οργανώσεων και η ανταλλαγή εμπειριών, ο στόχος εκτιμήθηκε πως επιτεύχθηκε. Η ΕΕΔΔΑ επιθυμεί να ενισχυθεί η συνεργασία της με οργανώσεις με τις οποίες ήρθε σε επαφή για να ενισχυθεί η αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες, ειδικά σε εποχή που γίνεται προσπάθεια ποινικοποίησης της παραμονής τους στην Ελλάδα. Διαβάστε εκδόσεις του ΕΜHRN.
 

«Ο Άγιος Παντελεήμονας Αχαρνών, οι μετανάστες και το πρόβλημα», Απρ. – Ιουν. 2009. Παρουσιάζονται οι εξελίξεις στην περιοχή όπου το πρόβλημα της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και των επιθέσεων βίας  έχει ενταθεί. Παρόλο που οι αντιδράσεις των πρώτων χρόνων είχαν κατασιγάσει και οι μετανάστες είχαν ενσωματωθεί, σταδιακά εμφανίστηκαν αφίσες ρατσιστικού περιεχομένου και κινδυνολογίας που στρεβλώνουν όχι μόνο την αλήθεια, αλλά κυρίως τα αίτια και τους τρόπους αντιμετώπισης των προβλημάτων (αύξηση εγκληματικότητας, εμφάνιση διαφόρων ασθενειών λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσης κ.α.). Σε επόμενο στάδιο οργανώθηκαν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας στις οποίες μπορούσε κανείς να διακρίνει και οργανωμένα μέλη ακροδεξιών οργανώσεων. Μετά οι αντιδράσεις έγιναν αλυσιδωτές, ξεκίνησαν οι μεμονωμένοι ξυλοδαρμοί μεταναστών από «αγανακτισμένους» πολίτες και οι επιθέσεις ακόμη σε όσους τολμούσαν απλώς να διαμαρτυρηθούν. Η αστυνομία με μία «επιχείρηση σκούπα» συνέλαβε όσους μετανάστες βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στην πλατεία σκίζοντας έγγραφα που είχαν στην κατοχή τους, ανάμεσα του και ένα αντίγραφο από το Κοράνι, πράξη που πυροδότησε τις έντονες αντιδράσεις των μουσουλμάνων. Ακολούθησε από τους ίδιους «αγανακτισμένους» ο εμπρησμός ενός τόπου προσευχής τους (βρίσκονταν σε υπόγειο), από τον οποίο κινδύνεψαν ακόμη και ανθρώπινες ζωές. Ύστερα ήρθαν οι απειλές προς τον ιερέα της ενορίας, επειδή είχε παραχωρήσει το υπόγειο της εκκλησίας του Άγιου Παντελεήμονα για τη στέγαση κατατρεγμένων μεταναστών. Μπήκε μάλιστα φωτιά εκεί και κατηγορήθηκαν οι μετανάστες, κατηγορία που γρήγορα έπεσε στο κενό. Τέλος, «άγνωστοι» έβαλαν λουκέτο στην παιδική χαρά γιατί, κατά τα λεγόμενα τους, είχε μετατραπεί από ομάδες μεταναστών σε χώρο παραβατικότητας. Η ουσία ήταν ότι δεν ανέχονταν τα παιδιά και οι γυναίκες τους να βρίσκονται στον ίδιο χώρο με τις γυναίκες που φορούν μπούργκα.  Η περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα έγινε το κέντρο του κόσμου, οι «βαθυστόχαστες» αναλύσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Σε «ατέρμονες» συζητήσεις οι αλλοδαποί ονομάζονται λαθρομετανάστες, η κατάσταση βαφτίζεται «ανομία», αρχηγός κόμματος αναφωνεί από τηλεοράσεως «δεν έχουμε τις ανάλογες φυλακές να βάλουμε όλους αυτούς  τους ανθρώπους!». Στο μέλλον αναμένεται να λάβει η χώρα η «αναβάθμιση» της περιοχής, αφού πρώτα εγκαταλειφτούν τα ακίνητα από τους γηγενείς και ολοκληρωθεί η «σκούπα», στα πλαίσια επέκτασης του ιστορικού κέντρου της Αθήνας - μία «αναβάθμιση» που υπηρετεί συγκεκριμένες λογικές και συμφέροντα σε βάρος των ήδη ασφυκτικά συμπιεσμένων δικαιωμάτων μας. Η εμφάνιση των μεταναστών ως «προβλήματος» και η «επίκαιρη» επανεμφάνιση της «τρομοκρατίας νέου και αγριότερου τύπου» όπως την ονόμασαν, χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία μαζικής υστερίας και φόβου και για να δίνεται άλλοθι στη λήψη κάθε είδους νέων μέτρων καταστολής. Οι μετανάστες δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από ενιαίο και αδιαίρετο κομμάτι της εργατικής τάξης και όλοι εμείς μόνο έτσι μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε.

«Φόρουμ της Ευρωμεσογειακής Πλατφόρμας Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων», Απρ. – Ιουν. 2010. Σύνοψη των εργασιών και της τελικής διακήρυξης στην οποία κατέληξαν 250 αντιπρόσωποι από οργανώσεις του βορρά και του νότου της Μεσογείου. Στις συνήθεις γραμμές κινήθηκαν οι αναλύσεις για τα ζητήματα ισότητας, οι διαπιστώσεις για τη συνεχιζόμενη και εντεινόμενη ανισότητα όχι μόνο ανάμεσα στις χώρες βορρά και νότου, αλλά και μέσα στις ίδιες τις κοινωνίες, και οι προτάσεις που παρουσιάστηκαν. Αξιοποιήσιμη είναι η προσοχή που δόθηκε στο ζήτημα της Παλαιστίνης.

«Μετανάστες –νόμιμοι και «παράνομοι»- και αυτοί κάτοικοι Πατρών;. Έκθεση φωτογραφίας και εκδήλωση για τα πολιτικά δικαιώματα των μεταναστών», Ιουλ. – Αυγ. 2010. Παρουσίαση της έκθεσης της φωτογράφου Άρτεμις Σκούλικα που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με την ΕΕΔΔΑ στη Νίκαια, στον Πολυχώρο «Μάνος Λοΐζος», μεταξύ 7 και 13 Οκτωβρίου και των ομιλιών της ΕΕΔΔΑ και της «Δημοκρατικής Συσπείρωσης για τις Λαϊκές Ελευθερίες και την Αλληλεγγύη» κατά την εκδήλωση κλεισίματος της με τίτλο: «Πολιτικά δικαιώματα και ένταξη των μεταναστών» και «Κριτική του νόμου για την ιθαγένεια των μεταναστών και τη συμμετοχή τους στις εκλογές».

Επόμενα >